ACHTERGROND

ACHTERGROND (193)

We leven in een land van wilde verhalen. Op straat, in de krant, in het parlement: de ene ronkende bewering volgt de andere tori op. Maar kloppen die ook? Parbode onderzoekt elke maand een opvallende stelling.

Aanleiding?

We zijn er het afgelopen jaar met z'n allen een flink stuk armer op geworden. Een jaar geleden kostte een Amerikaanse dollar bij de Centrale Bank nog vier Surinaamse dollar (SRD), vandaag is dat zowat het dubbele. Bovendien berekende het Algemeen Bureau voor de Statistiek in oktober nog dat de jaarinflatie toen al meer dan zestig procent bedroeg. De roep om hogere salarissen klinkt dan logischerwijs ook steeds luider, zeker onder ambtenaren, met voorsprong de grootste groep werknemers in het land. Maar is een algemene loonsverhoging voor ambtenaren wel een goed idee?

Waar komt het verhaal vandaan?

Zoals de traditie het voorschrijft sprak president Desi Bouterse eind september voor De Nationale Assemblée opnieuw de jaarrede uit, vergelijkbaar met de 'State of the Union' in de Verenigde Staten van Amerika, of met Prinsjesdag in Nederland. Het is de eerste officiële werkdag van het nieuwe parlementaire jaar, waarin het staatshoofd aangeeft hoe het land er voor staat en wat het regeringsbeleid zal zijn het komende jaar.

Dat president Bouterse het in zijn toespraak bijna uitsluitend had over de precaire situatie waarmee we worstelen is niet alleen meer dan terecht, het is ook een goede zaak. Het volk kijkt op moeilijke momenten als deze namelijk uit naar beleidsmaatregelen die hoop bieden, naar licht op het einde van de tunnel. Voor alle ambtenaren, gepensioneerde ambtenaren en 'met hen gelijkgestelden' had de president wel degelijk een mooi geschenkje in petto, zo kondigde Bouterse aan.

Verder lezen? Het hele artikel staat in het januarinummer van Parbode.

Comments ()
vrijdag, 16 december 2016 09:43

Colombia na het referendum

Geschreven door

Een vredesakkoord met de FARC en de Nobelprijs voor de Vrede voor president Juan Manuel Santos, maar de Colombianen zeggen ‘nee’. Een patstelling die noch door de peilingen noch door de president was voorzien. Wat is er gebeurd en hoe nu verder?

Om te beginnen een kleine cor- rectie: niet dé Colombianen, maar een nipte meerderheid van de 38 procent Colombianen die op 8 oktober naar de stembus ging, heeft ‘nee’ gestemd tegen het vredesakkoord dat de regering en de guerrillagroep FARC (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia–Ejército del Pueblo) op 26 september hebben ondertekend. Niet voor niets constateert de online krant Colombia Reports dat ‘de Colombianen niet zozeer ‘nee’ stemden, maar vooral niet stemden’. In een commentaar stelt de krant dat de ‘nee’-campagne weliswaar een hoop leugens had verspreid en de mensen had misleid, maar het had een winst opgeleverd van 55.000 stemmen. De ‘ja’-campagne, die werd gesteund door alle partijen op één na – Centro Democrático – en door de meeste slachtoffers van het gewapende conflict, bleek niet in staat genoeg mensen te mobiliseren om voor het akkoord te stemmen.

Als weldenkend mens vraag je je af waarom iemand tegen vrede zou stemmen. Nota bene een vrede die een einde maakt aan een meer dan vijftig jaar durend gewapend conflict dat aan 220.000 mensen het leven heeft gekost en zo’n 8 miljoen mensen van huis en haard heeft verdreven. Redenen zijn te vinden in de achtergronden van het conflict, de haat tegen de FARC en de geringe straffen voor door hen gepleegde misdaden, de impopulariteit van president Juan Manuel Santos en de gewiekstheid van de grote man achter de ‘nee’-campagne: expresident Álvaro Uribe van de partij Centro Democrático. Dan is er ook nog zo iets als pech: orkaan Matthew die over de Caribische kust raasde, een gebied waar veel ‘ja’- stemmers wonen, maakte de gang naar de stembus voor veel mensen onmogelijk.

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
vrijdag, 16 december 2016 09:19

Ook in Suriname podium voor gekleurde vrouwen

Geschreven door

Vrouwen van kleur hebben ongeacht hun nationaliteit, leeftijd of religieuze overtuiging, decennialang nog altijd dezelfde uitdagingen: vrouw-zijn, vooroordelen jegens hun donkere huidskleur, wonen en werken in een dominante mannenwereld. Toch zijn er wereldwijd honderdduizenden die zich niet lenen voor dit stigma. Dit geldt ook voor negen Surinaamse vrouwen die hun plek innamen op het podium en hun verhaal deelden met als doel een inspiratie te zijn voor andere vrouwen tijdens het speakers event Inspiring Ladies of Color!

A an het hoofd van een lange houten tafel zit Ruth Sinkeler (44) met haar mobiele telefoon waar ze vaak naar refereert voor haar werk en sociale netweken. Ze is actief op sociale media platformen als Facebook, LinkedIn en Twitter, waar ze voornamelijk haar werk presenteert en netwerkt. Haar familienaam lijkt niet in lijn met haar uiterlijk. Deze Creoolse is geboren en deels opgegroeid in Suriname, vertrok op jonge leeftijd naar Nederland, waarna ze later weer enkele jaren in ons land doorbracht tot haar elfde. Toen haar moeder besloot met haar Nederlandse liefde te trouwen, vond ze dat iedereen ook dezelfde naam moest dragen. Zodoende kreeg Ruth de naam van haar blanke Nederlandse stiefvader. In Nederland heeft zij zich opgewerkt tot internationaal gecertificeerd coach, erkend internationaal trainer, leiderschapsexpert en ze heeft twee managementboeken geschreven. Activiteiten waar Sinkeler vaak aan deelnam waren seminars. “Hier viel het me op dat op de sprekerspodia voornamelijk mannen, met name witte mannen, stonden. Zij vertelden hun verhalen vanuit hun perspectief en referentie aan het publiek. Voor mij als gekleurde vrouw begreep ik wat er gezegd werd, maar het feit dat ik een gekleurde vrouw ben, maakt dat wij anders zaken benaderen, anders bewegen. Die herkenning zag ik niet terug. Ik vroeg me af waar de gekleurde sprekers waren. Bovenal: waar de gekleurde vrouwelijk sprekers waren”, vertelt ze overtuigd.

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()
vrijdag, 09 december 2016 10:32

Parbode Sneak Peek - Biografie Max Woiski senior en junior

Geschreven door

Zo erg als ze op elkaar leken, zo erg botsten ze ook met elkaar: Max Woiski senior en junior. Patrick van den Hanenberg schreef de biografie over de twee wegbereiders van de wereldmuziek. Een Surinaams levensverhaal in een even wantrouwend als enthousiast Nederland.

Het scheelde niet veel of het boek over Max Woiski senior en junior dat bij auteur Patrick van den Hanenberg (1953) in Amsterdam West op de keukentafel ligt, was nooit verschenen. Van Den Hanenberg: “Ik heb meerdere boeken geschreven en dan weet je: dit wordt een project van een jaar, anderhalf jaar. Dan moet het afgerond zijn. Maar in dit geval kreeg ik het niet rond. Het project heeft echt een tijd stil gelegen met de gedachte: dit gaat niet lukken.”

De reden: er zaten teveel tegenstrijdigheden in de verhalen die Van Den Hanenberg ter ore kwam. En dat terwijl de handel en wandel van Max Woiski senior ogenschijnlijk op zichzelf al dusdanig opmerkelijk was, dat je zou denken: het verhaal schrijft zich vanzelf wel. Laat staan als je ook nog eens de ambitie hebt om het leven van diens zoon Max junior in hetzelfde boek te betrekken. 

Veel hoogtepunten…
Hoe moeilijk kan het zijn, moet haast de gedachte vooraf geweest zijn. Een boek schrijven over twee zulke excentrieke persoonlijkheden die allebei nummers hebben geschreven die zowel in Nederland als in Suriname tot het cultureel erfgoed behoren. Max senior zal voor altijd de man zijn die op meesterlijke wijze het gerecht BB met R bezong. Max junior scoorde op zijn beurt een gastronomische hit met het nummer Rijst met Kousenband. Een ander klassieker van zijn hand is het nummer waarin de keerzijde van een knappe vriendin wordt aangehaald: Je bent nog niet gelukkig met een mooie vrouw. 

Het hele artikel is te lezen in de decembereditie van Parbode.

Comments ()

De afzetting van de Braziliaanse president Dilma Rousseff is een gegeven. Vicepresident Michel Temer werd op 31 augustus jongstleden ingezworen als haar vervanger, tot aan de verkiezingen in 2018. Politieke commentatoren storten zich op de vraag of hiermee de democratie in Brazilië is gediend of dat juist het tegendeel het geval is.

Sommige commentatoren menen dat er sprake is van een coup; de term die Dilma Rousseff zelf ook gebruikte. Anderen juichen toe dat nu eindelijk korte metten wordt gemaakt met het financiële en budgettaire gesjoemel van presidenten, en zien het als een versterking van de democratie. Bij beide opvattingen zijn kanttekeningen te plaatsen. De eigen politieke voorkeur speelt natuurlijk een rol bij de beoordeling van de recente gebeurtenissen in het grootste land van Latijns-Amerika. Dat geldt ook voor het tweede belangrijke vraagpunt: is Brazilië zonder Rousseff en zonder de Arbeiderspartij beter in staat de politieke problemen op te lossen? 

Eerst de feiten. Dilma Rousseff is afgezet op grond van de aanklacht dat ze zich schuldig heeft gemaakt aan een bestuursmisdrijf. Tijdens haar herverkiezingscampagne in 2014 -  waarin ze een nipte overwinning behaalde - zou ze tekorten op de balans hebben verdoezeld door zonder toestemming van het parlement kredieten op te nemen. Daardoor deed ze voorkomen dat er voldoende geld was voor de sociale programma’s die ze beloofde voort te zetten. Volgens de Braziliaanse grondwet heeft de Senaat (de Eerste Kamer) het recht om een president wegens een dergelijk misdrijf af te zetten. Dat kan pas nadat een verzoek voor afzetting is ingediend bij en goedgekeurd door het Congres (de Tweede Kamer), en het Hooggerechtshof een uitspraak heeft gedaan. De procedure is gecompliceerd en kost aardig wat tijd. In het geval van Rousseff is die volgens de wettelijke regels verlopen. 

Verder lezen? Het hele artikel is te lezen in het novembernummer van Parbode.

Comments ()

Op 23 december 2013 nam de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (VN) resolutie 68/237 aan. Hierin staat de periode van 1 januari 2015 tot en met 31 december 2024 aangemerkt als het Decennium voor de mensen van Afrikaanse afkomst. Het is een dwingende aansporing aan de lidstaten om racisme beter te bestrijden, fundamentele rechten en vrijheden te beschermen en te waarborgen en sociaal-economische achterstanden weg te werken. Deze resolutie is niet zonder slag of stoot tot stand gekomen en de implementatie ervan lijkt dezelfde weg te moeten afleggen.

Resolutie 68/237 is het resultaat van een lange strijd die de VN sinds 1946 voeren tegen racisme, xenofobie en overheersing. In dat jaar gaven zij de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens uit. Deze rechten werden in internationale verdragen vastgelegd. In het begin ging het alleen om algemene burgerlijke, politieke en culturele rechten. Maar al snel kwamen daar naar doelgroep en doelstelling gespecificeerde rechten bij, zoals de rechten van het kind en het internationaal verdrag tegen gedwongen verdwijningen. Het internationaal verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie is ook zo’n gespecificeerd verdrag. En resolutie 68/237 is hiervan een nadere uitwerking naar doelgroep. Deze doelgroep bestaat uitdrukkelijk alleen uit mensen van Afrikaanse afkomst uit de Sub-Sahara en de diaspora.

Aan resolutie 68/237 zijn verschillende bijeenkomsten en wereldconferenties voorafgegaan, onder meer in 1978, 1983, 1997, 2001, 2009 en 2011. Tijdens de conferentie van 2001 ging het helemaal mis, omdat de westerse waarden en normen ter discussie werden gesteld en omdat het westen het bestaansrecht van Israël verdedigde. Arabische landen en pro-Palestina aanhangers stelden het zionisme gelijk met racisme, ontkenden de Holocaust en wilden de opheffing van Israël. Hoewel dit allemaal uiteindelijk niet in de Declaratie en het Programma van Actie werd opgenomen, werd hier wel de toon gezet voor de volgende conferenties: polarisatie. Het gevolg was dat steeds meer westerse landen wegbleven of lagere delegaties stuurden. Niet-gouvernementele organisaties (ngo’s), actiegroepen en sympathisanten bleven wel van de partij. Niet gehinderd door politieke en diplomatieke reserves en met dubbele agenda’s droegen zij mede bij aan de grimmiger wordende kloof tussen de Arabische landen en het westen. 

Verder lezen? Het hele artikel is gepubliceerd in het novembernummer van Parbode.

Comments ()

De stem van Latino’s bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen op 8 november aanstaande, kan de doorslag geven bij de keuze voor de nieuwe president van de Verenigde Staten van Amerika: Donald Trump of Hillary Clinton. Niet eerder vormden Latino’s zo’n groot deel van het electoraat. Bovendien lijken ze zich bewuster geworden van hun potentieel en beijveren meerdere organisaties zich om de Latino naar de stembus te lokken. Waar liggen hun voorkeuren en welke thema’s tellen voor hen?

Het aantal stemgerechtigde Latino’s ligt in november 2016 op 27,3 miljoen; twaalf procent van alle Amerikaanse stemgerechtigden, volgens cijfers van het PEW Research Center. Dit aandeel is ongeveer even groot als dat van zwarte stemgerechtigden. Maar de opkomst onder Latino’s lag tot nu toe altijd zo’n 20 procent lager dan die van andere bevolkingsgroepen. Bij de presidentsverkiezingen in 2012 bedroeg de opkomst van Latino’s 48 procent, die van zwarte kiezers 66,6 procent en van blanke kiezers 64 procent. Bovendien bestaat het Latino-electoraat voor 45 procent uit ‘millennials’, de leeftijdsgroep tussen 18 en 35 jaar, waarin het minst wordt gestemd. In 2012 bracht slechts 37,8 procent van hen een stem uit. Van hun zwarte en blanke leeftijdgenoten ging respectievelijk 17 en 10 procent méér naar de stembus. Volgens peilingen uit half augustus zou de Democraat Hillary Clinton bijna driemaal zo veel Latinostemmen krijgen dan de Republikein Donald Trump, gesteld dat de Latino’s ook daadwerkelijk gaan stemmen.

Verder lezen? Koop dan nu de Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()

De World Health Organization en Surinaamse voorlichtingsdiensten benadrukken keer op keer dat borstvoeding voor baby’s essentieel is. Toch stappen steeds meer vrouwen over op flesvoeding. Om jonge moeders te stimuleren hun kinderen borstvoeding te geven, is de eerste week van augustus uitgeroepen tot Wereld Borstvoeding Week. Maar waarom is dat nodig? Parbode sprak enkele jonge moeders over hun overwegingen.

Moedermelk bevat alle benodigde voedingssupplementen voor een gezonde groei van baby’s, en is daarom nog steeds de beste vorm van babyvoeding. Daarnaast heeft het zogen voordelen voor de gezondheid van de moeder. Dat is de boodschap die onder meer de Wereld Gezondheidsorganisatie WHO en Surinaamse instanties keer op keer uitdragen. Zo worden in Suriname regelmatig verschillende seminars en voorlichtingsdiensten gehouden door het Bureau voor Openbare Gezondheidszorg (BOG) en de Stichting ter bevordering van Borstvoeding in Suriname (StiBoSu). Ter stimulans van het geven van borstvoeding, is de eerste week van augustus bovendien aangewezen als de Wereld Borstvoeding Week door de World Alliance for Breastfeeding Action (WABA). Ondanks alle inspanningen toont onderzoek aan dat steeds meer vrouwen overgaan tot flesvoeding in plaats van de borstvoeding te continueren.

Verder lezen? Het hele artikel is te lezen in het oktobernummer van Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()

Het aantal kinderen in ons land dat zelfmoordpogingen doet, is schokkend. Suriname staat op de zesde plaats van de wereldranglijst met het hoogste aantal gevallen van zelfdoding. Er sterven op jaarbasis meer mensen aan suïcide dan aan verkeersongelukken en doodslag bij elkaar. Parbode zocht uit waarom steeds meer jonge mensen uit het leven (proberen te) stappen, en hoe dit kan worden tegengegaan.

‘Ik zal van U houden, in leven en dood. En ik wil U prijzen, zelfs dan in mijn nood’, klinkt het vanuit de aula van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP). Er is een rouwdienst gaande. Een familie zit in de voorste rij, terwijl ze huilend kijken naar de witte kist die voor hen staat. Ze kunnen het nog steeds niet bevatten dat hun dochter, zusje en kleinkind op 14-jarige leeftijd zelfmoord heeft gepleegd. Buiten staan familieleden en vrienden te wachten op het plein, omdat de aula vol is. Er wordt gepraat over de onverwachte situatie. “Ze heeft zichzelf van kant gemaakt”, verklaart een familielid met een strak gezicht. “Het is onduidelijk waarom ze dit precies heeft gedaan. Vermoedelijk omdat ze een schooljaar opnieuw moest doen. Haar cijfers waren niet goed genoeg.” Twee meisjes lopen emotioneel de aula uit, nadat ze hun overleden vriendin hebben gezien. “Ze heeft zichzelf opgehangen, want ze had problemen”, vertelt een van de vriendinnetjes. Het besef dringt nu pas echt tot hen door: ze is er niet meer.
Dit 14-jarige meisje dat zichzelf ophing is geen uitzonderlijk geval. In 2010 stierven in Suriname twintig kinderen aan zelfdoding. In 2011 waren het er elf, en in 2012 veertien. In 2013 maakten negentien kinderen een einde aan hun leven.
Wat betreft zelfmoordpogingen liggen de aantallen een stuk hoger. Het AZP registreerde in 2013 maar liefst 185 kinderen tussen de tien en negentien jaar oud die zichzelf van het leven probeerden te beroven. Het jaar daarop waren het er honderdvijftig, en in 2015 waren het 145. Dat lijkt op een daling in het aantal zelfmoordpogingen, maar in de leeftijdscategorie tien tot veertien jaar komen er juist ieder jaar meer suïcidepogers bij. Het ministerie van Volksgezondheid stelt in een nieuw rapport dat het aantal mensen dat zelfmoord pleegde, de afgelopen vijftig jaar gegroeid is van gemiddeld twintig naar honderddertig personen per jaar.

Verder lezen? Het hele artikel is te lezen in het oktobernummer van Parbode. Nog tot eind deze maand in de winkel en daarna verkrijgbaar via de redactie.

Comments ()

Informatie over de raden van commissarissen (RvC's) is belangrijk om te achterhalen, aangezien zij kritische controlerende organen zouden moeten zijn; zij moeten toezicht houden op de gang van zaken bij overheidsbedrijven. Het bleek echter lastiger dan gedacht om erachter te komen wie er precies in welke raad zitten. Over sommige functionarissen is weinig tot niets bekend. Anderen zijn juist heel bekend of eerder berucht.

In andere landen worden kandidaten gescreend op hun achtergrond voordat ze in een raad kunnen worden benoemd. Dat is bij onze overheidsbedrijven anders. De partijcentra van coalitiepartijen bepalen in ons land wie er in de RvC’s worden gezet. Tijdens een aandeelhoudersvergadering worden de leden benoemd, waarbij coalitiepartijen een dikke vinger in de pap hebben. Het is dus in de praktijk veelal een politieke zaak.

Dat is niet het geval bij niet-parastatale bedrijven. Daar worden de leden zorgvuldig geselecteerd op hun kennis en integriteit. Ook wordt er bij deze bedrijven rekening mee gehouden dat in de raad personen met diverse disciplines worden benoemd, zoals een jurist, econoom of marketingspecialist. Bepaalde staatsbedrijven lijken meer een samenraapsel van politieke loyalisten. Er wordt echter vergeten dat er op jaarbasis bij bedrijven als Staatsolie, EBS en Telesur honderden miljoenen tot zelfs boven een miljard US-dollar kan omgaan, waarbij de controle op de besteding van middelen, contractuele risico’s et cetera uiterst zorgvuldig moeten worden gedaan.

Het is publiek geheim dat bepaalde parastatalen voor politieke loyalisten gewilde plekken zijn om in het controlerend orgaan zitting te nemen. De SLM is bijvoorbeeld populair, omdat leden van de RvC goedkoop zouden mogen vliegen. Het is dus van groot belang om de commissarissen openbaar te krijgen! Parbode zocht de achtergrond van de leden uit en zette met name uiteen welke leden wat op hun kerfstok hebben. 

Lees het in ons magazine!

Comments ()
Pagina 1 van 14