Ton Groot Haar, documentair fotograaf, heeft ervoor gekozen het vergeten verhaal van de Boeroes in Suriname middels beelden, met bij- en onderschriften, te vertellen. Een goede keuze! Een beeld zegt vaak meer dan duizend woorden. En omdat er relatief weinig tekst is, wordt geen regel overgeslagen.
Groot Haar vertelt over de Boeroes in Suriname; een verhaal over migratie, twee werelden en veerkracht. De eersten die in 1845 uit Nederland naar Suriname kwamen om hier een beter bestaan op te bouwen, werden gek genoeg kolonisten genoemd, terwijl ze niets te maken hadden met het kolonialisme of de slavernij en de daarmee verbonden onderdrukking; ze waren ook geen gastarbeiders en zéker geen bakra’s (Surinaams voor witte Nederlanders). Later worden ze Boeroes genoemd, omdat ze afstammelingen zijn van boeren uit Nederland en ook hier voornamelijk als boer aan de slag gaan. Ze vormen een aparte groep in de Surinaamse samenleving, die door hard werken en doorzettingsvermogen veel bereikt. Dat geldt ook voor hun nazaten. Zoals Rick van Ravenswaay zegt: ‘Als bevolkingsgroep hebben we onze stempel gedrukt op de Surinaamse samenleving. Doorzetten, de handen uit de mouwen steken. Niet zeuren, niet blijven hangen in het verleden, maar vooruitkijken. Zo ben ik opgevoed. Heb je wel eens een Boeroe horen praten over herstelbetalingen of een schuldvraag?’. (p.97)
Het volledig artikel lezen? Dit staat in het december-januari nummer van Parbode, verkrijgbaar in de winkel (in Suriname). Wilt u digitaal verder lezen? Kijk dan op www.parbode.com/abonneren
Nu populair
