‘Ik weet wat het beste is voor mijn kinderen’
Suriname is op zaterdag 23 april Stephen Westmaas op tragische wijze kwijtgeraakt. Hij was ‘onze’ Wesje, de man die ons zo verschrikkelijk kon laten lachen. Maar Charisma King verloor die dag haar man en de vader van haar zoon Jaheim (nu drie). Haar tweede kind verwacht ze volgende maand, in november. Hoe heeft zij die moeilijke periode beleefd en hoe gaat het nu met haar? Een gesprek met veel stiltes en veel tranen.
Die ochtend van het fatale ongeluk, op Paaszaterdag, begint opgewekt. Stephen rijdt voor met zijn Pajero. Charisma vertelt: “Ik zei nog, waarom ben je niet met die Ipsum gekomen? Die rijdt veel lekkerder, die is niet zo hoog. Stephen zei, die spullen voor de show kunnen niet allemaal in die Ipsum. Weet je wat, zei hij, ik zet je in de PN, dan kun je met de bus naar Nickerie.” Ze mag toch instappen en samen gaan ze verder om Marlon Stjeward (Turbo) op te halen. Hij staat niet klaar en krijgt ook een bok, met dezelfde strekking. Als ze over de Coppenamebrug zijn, stoppen ze bij de eerste stand en kopen een kokosnoot. Ze vertrekken, dan gebeurt het.
Charisma: “Marlon reed. Ik weet niet, het is heel snel gebeurd. Plotseling ging die wagen naar rechts, heel snel. Als het ware zie je niets meer, weet je niets meer. Je voelt die wagen over de kop gaan. We zijn in de trens terechtgekomen. Ja…… in de trens gekomen. Ik voelde water in mijn gezicht… ik wist gelijk, ik ben in het water. Ik heb moeite gedaan om eruit te komen. Gelukkig stond het water niet hoog. Anders was het misschien voor ons ook fataal afgelopen. Ik probeerde eruit te komen. Ik heb mijn jongen uit het water gehaald. Hij vocht in het water. Ik heb hem snel eruit gehaald. Ik schreeuwde om hulp.
“Ik zag Stephen toen nog niet. Weet u, ik schreeuwde om hulp. Ik riep ‘Marlon! Jimmy! Marlon! Jimmy! Help Stephen!’ Ik zag hem nog niet, maar ik schreeuwde, help hem! Ze gaven geen antwoord. Marlon was op slag dood, heb ik later begrepen. Door die paal hè. En Jimmy was bewusteloos. Niemand gaf antwoord. Ik zocht op een gegeven moment naar Stephen en zag hem liggen, de stoelleuning bovenop hem, zijn hoofd in het water. Ik kon zijn hoofd ook niet naar achteren doen, vanwege die leuning, begrijpt u? Ik heb wel geprobeerd. Op dat moment bewoog hij niet meer…….. Ik zag hem niet bewegen. Stephen zat voorin, dus wij waren als het ware naar voren gevlogen. Die wielen waren bijna aan de bovenkant. Ik zag alleen Stephen zijn achterhoofd en ik zag handen die in het water zweefden. Begrijpt u…….. Het is wel jammer zo…….. Het is gebeurd……..”
Terugzakken in de trens
“Ik heb nog geprobeerd hem aan zijn arm te trekken. Ook niet gelukt. Ik wist me geen raad. Ik probeerde die deur open te maken, die ruit kapot te slaan. Het ging maar niet. Dat gaat niet zo gemakkelijk hoor! Op de één of andere manier wilde ik toch eruit met mijn jongen. Ik heb tegen die deur geschopt. Ja, er waren mensen buiten, maar ze konden niet naar binnen. Ze probeerden het wel, maar het ging niet. Ik heb weer tegen die deur geschopt. Het is een beetje open gegaan. Die heren buiten trokken aan de deur. Ze hebben mijn jongen eerst eruit gehaald en daarna mij. Ik heb die heren gevraagd om Stephen te helpen, want hij lag in het water. Ze hebben het geprobeerd, maar het lukte niet. Misschien zat hij vast. Ik weet niet, of hij op dat moment al bewusteloos was. Hij bewoog niet meer toen ik hem zag. Of hij gelijk dood was, ik weet het niet……..
“Ik heb buiten staan wachten. Ze probeerden die wagen op de kant te trekken. Het touw sneed telkens weer. Elke keer viel die wagen weer op dezelfde kant waar Stephen lag. Toen ik hem in die auto zag, dacht ik ‘hé, hij leeft niet meer’. Maar toen ik eruit was, had ik toch weer wat hoop. Ik dacht misschien gaat het nog lukken op de één of andere manier. Maar ja, het heeft te lang geduurd, het touw sneed elke keer. Marlon hebben ze wel eruit kunnen halen, maar Stephen niet. De brandweer moest hem eruit halen. Maar toen was ik al richting…….. Iemand die gewoon daar was gestopt, heeft ons naar Coronie vervoerd, want mijn jongen gaf over. Hij had een slag aan zijn hoofd gehad, maar niet zo erg. Gelukkig niet. Daar hebben ze ons onderzocht. Ze hebben mij ook onderzocht vanwege mijn zwangerschap. Daarna zijn we naar AZ gevlogen met de Hi-Jet. Ik heb niet gezien hoe ze Stephen eruit hebben gehaald. Dat heb ik niet gezien…….. Ik zag wel hoe ze Marlon eruit haalden. Toen wist ik hé…….. We zijn weggegaan naar de poli en van de poli naar het Academisch Ziekenhuis…….. Alles komt weer naar boven. Dat was het.”
De periode rond de begrafenis is ze rustig. “Ik wist dat het druk zou worden. Op die zaterdag zelf waren er heel veel mensen, ook bij het mortuarium. Ik ging naar huis, was nog niet eens behoorlijk uit die auto gestapt of er kwamen al mensen. Niemand wilde het geloven, ze wilden het allemaal zien. Ik wist dat het een drukte zou worden, maar zó druk…….
“Na de begrafenis ben je zo uitgeput. Je wilt rusten, maar het gaat niet echt. Jaheim was die dag van het ongeluk ook rustig…… Hij was rustig die dag. De volgende dagen ook. Daarna was hij weer gewoon, hij speelde. Hij vroeg wel naar die vader. We zijn samen naar het mortuarium gegaan, de ochtend voor de begrafenis. Hij keek, hij zei niets. Ik zei: ‘papa is gaan rusten’. Als er nu vriendjes van school komen en ze zeggen ‘Wesje is dood’, dan zegt hij ‘nee, Marlon is dood, maar Wesje niet’.”
Een gelukkig begin
We gaan terug naar de herinnering aan gelukkiger tijden, naar het begin van de relatie. Charisma komt oorspronkelijk uit Nickerie, maar woont in verband met haar studie aan het Christelijk Pedagogisch Instituut in het internaat Siswatama in Paramaribo. Als ze hoort dat Comedyhour naar Nickerie komt, besluit ze voor een weekendje ook die kant op te gaan. In Zeppelin ontmoet ze Stephen. “Ik stond daar toen hij bezig was. Hij keek naar me. Op dat moment dacht ik nergens aan. Ik keek gewoon. Niet dat ik persé naar hem stond te kijken. Ik had wel van hem gehoord, maar die dag heb ik hem voor het eerst persoonlijk gezien. Na de voorstelling zijn we gaan dansen, mijn nichten, ik. Stephen kwam en vroeg mag ik met jullie dansen.”
Ze dansen, Stephen gaat even weg, maar komt weer terug. “Hij is weer naar me toegekomen. We spraken. We zijn niet gelijk een relatie begonnen, sowieso niet. Ik vond hem leuk ja, hij was niet lelijk, maar niet dat ik gelijk verliefd was.” Vanaf die dag houden ze telefonisch contact. Hij komt af en toe op bezoek in het internaat. “In de middag mocht je daar wel bezoek krijgen. Er is een zaal waar je kunt zitten. Ze dachten dat het mijn broer was. De directrice vroeg me een keer wie hij was. Ik zei het is mijn vriend.”
Charisma stopt een jaartje met haar studie en gaat samenwonen met Stephen. Ze raakt zwanger en bevalt van Jaheim. Na de bevalling stapt ze over naar het Albert Cameron Instituut, dat is dichterbij. Ze gaat daar verder in de derde klas. Over het aantal kinderen zijn Charisma en Stephen het in die tijd nog niet eens. “Ik wilde in het begin maar één kind. Stephen zei altijd dat hij er vier wilde of vijf. Hij wilde veel kinderen. Ik dacht ‘ik maak er nog eentje voor hem’. Dan zou het afgelopen zijn…….. Sorry hoor…….. Het is zwaar…….. Als ik zo over hem zit te vertellen. Dat doe ik niet vaak meer.
“Hij zei wel eens: ‘straks ben ik veertig en dan is Jaheim pas drie’. Die opmerking maakte hij. Hij vroeg zich af hoe het zou zijn, hij wilde graag oud worden. Ik had nooit gedacht dat hij zó dood zou gaan.”
Thuis was Stephen niet altijd de komediant. Hij maakte wel grappen, maar de meeste tijd was hij serieus. “Als hij thuis kwam, was het eten, liggen, slapen, tv kijken, met zijn zoontje spelen. Als hij al was uitgerust, of soms niet eens, was hij op zijn laptop bezig met de voorbereidingen van zijn show. Hij schreef een nieuwe show voor volgend jaar. Hij had heel veel plannen, een comedyshow in Rumours bijvoorbeeld, met verschillende komedianten. Stephen zou het presenteren. Hij wilde graag naar Amerika om zijn show daar te geven. Het zou hem zeker lukken. Hij was echt een bezige man.” Ondanks al die bezigheden maakte hij tijd voor zijn gezin, zijn jongen. “We gingen in de stad, buiten de stad. Ja… hij was wel een drukke man, maar zodra hij vrij was, maakte hij wel tijd voor ons”.
Schoonfamilie
Charisma en Stephen waren niet getrouwd en dat wreekt zich nu met betrekking tot de nalatenschap van Wesje. “Intussen heb ik vernomen dat er een fonds of stichting wordt opgericht voor de kinderen van Stephen, waarbij de schoonfamilie ook deel uitmaakt van het bestuur. Iemand die nauw betrokken is bij de stichting heeft mij verteld wat ze van plan zijn en mij gevraagd om ook te participeren, maar ik heb ervan afgezien. Ze zeggen dat Stephen het beste voor zijn kinderen wilde en dat hij er altijd over sprak. Dat is inderdaad zo, maar ik wil ook het beste voor mijn kinderen zoals iedereen dat zou willen. Ik denk dat de mensen die in het bestuur gaan zitten ook weten hoe het hoort, omdat ze zelf ook kinderen hebben.
“Verder laat ik het hierbij. Nu ik besef dat ik niet alleen moeder maar ook vader ben, zal ik me met alles wat ik in mijn vermogen heb, inzetten voor mijn kinderen. Ik ben verantwoordelijk en zal er altijd voor ze zijn. De hele gang van zaken heeft de verhouding met de schoonfamilie geen goed gedaan. Meer wil ik hierover niet zeggen.”
Haar moeder is haar grote steun en toeverlaat. “Mijn moeder is voorlopig hier. Na de bevalling zullen we kijken hoelang ze kan blijven. Het is niet zo makkelijk te verwerken…….. Je kunt zoveel praten, ik blijf nog zoveel denken. Ik denk hoe het was met hem en nu zonder hem. Ik vraag me af waarom…….. Af en toe praat ik met hem……..” Wat Charisma dan zegt, houdt ze liever voor zichzelf.
De kleine Jaheim is haar een grote troost. Hij heeft ontegenzeggelijk een aartje naar zijn vaartje, zowel uiterlijk als innerlijk. Hij staat soms op de tafel, schudt zijn billen en verzacht met zijn grapjes het grote gemis.
Charisma heeft veel hulp gehad van mensen die de shows van Stephen waardeerden. “Sommige kenden mij niet eens, weet je, maar die zijn op zoek gegaan naar mijn adres en zijn bij me gekomen. Ik heb hulp gekregen van leerkrachten, van medestudenten en familie, en van de vrienden van Stephen. Ook heeft Telesur geholpen. Van hieruit wil ik iedereen bedanken die, ook middels gebed, mij heeft bijgestaan en aangemoedigd om verder te gaan.”
De toekomst
Hoe ziet de toekomst eruit? Dit jaar heeft ze examen gedaan voor Kweek A. Ondanks alles is ze geslaagd. “Ik ben ervoor gegaan. Ik dacht, dit moet ik zeker halen. Ik wilde iets voor mezelf doen. Ik wil in de toekomst heel graag werken. Ik wil zelf voor mijn kinderen zorgen.” Deze maand nog gaat ze naar een huis op Tout Lui Faut, een groot project. Ze hoopt na de bevalling, in januari, werk te vinden. Jaheim heeft recht op een wezenpensioen van lanti. Veel is het niet, maar ja, ‘liever iets dan niets’.
“Ik moet verder. Wij moeten verder. Nu ik er weer zo over praat…….. is het moeilijk, ……..het is moeilijk…….. Ik moet verder met mijn kinderen. Het was mijn man, de vader van mijn kinderen. Die ben ik nu kwijt.”
