Clarise Rosita Jozefzoon: ‘Je moet altijd doorzetten’

Clarise Rosita Jozefzoon (74) werd geboren in het Prinses Juliana Zendingshospitaal te Kabel. Haar ouders waren Roseline en Walter Jozefzoon, beiden afkomstig uit het dorp Ganzé. “Kabelstation kan ik mij nog levendig voor de geest halen, het was een heel mooi station. Door de bouw van het stuwmeer bestaat dit dorp niet meer.”

Tekst Usha Main

Omdat ze erg aan hen gehecht was, heeft ze een groot deel van haar jeugd doorgebracht bij haar grootouders die heel dichtbij woonden. “Ik zat op de Ganzéschool der Evangelische Broedergemeente. In de eerste jaren op deze basisschool is een goed fundament gelegd, want het was een zeer strenge en strakke opleiding. Er waren activiteiten zoals schoolsportdagen, zanglessen, en handwerken met verschillende steken”, vertelt ze. “Er was geen directe overgang van de eerste naar de tweede klas, want na overgang van de eerste klas kwam je terecht in een andere klas, een soort tussenklas, die je klaarstoomde voor de tweede klas. Dit is iets wat men weer zou moeten implementeren in het onderwijs, vooral voor de afgelegen gebieden.”

Toen Jozefzoon ongeveer negen jaar oud was, moest zij voor verdere studie naar Paramaribo en kwam terecht op de Saronschool, nu Akselschool. Zij verbleef bij haar ouders die intussen in Paramaribo woonden. In de vakanties ging ze terug naar haar grootouders in Ganzé om mee te helpen op het kostgrondje. “In Paramaribo werd ik weer in de eerste klas gezet, maar toen men zag hoe goed ik kon lezen, mocht ik naar de tweede klas. Ik was geen zittenblijver.”

Rond haar elfde jaar moesten haar grootouders transmigreren uit Ganzé in verband met de bouw van de dam. “Mijn grootouders werden ondergebracht in het dorp Klaaskreek. Deze periode herinner ik me als een tijd van veel geklaag over het transmigreren uit het gebied. Ik heb dat niet persoonlijk meegemaakt, want ik verbleef al in Paramaribo bij mijn ouders. Maar bij terugkeer hoorde ik het geklaag bij mijn grootouders, want het leven in Ganzé was heel anders.”

Na de transmigratie rondde ze de vijfde en zesde klas op Klaaskreek af en ging ze in Paramaribo verder op de Shutzschool (ulo) van de Evangelische Broedergemeente. “Toen ik daarna op de kweekschool terechtkwam, bleek dat ik stotterde, dus een spraakprobleem had; het is een familiekwaal. Ik werd door meneer Meyer, die minister van Onderwijs was onder het bewind van Jopie Pengel, naar de maatschappelijk werkster mevrouw Venetiaan van het ’s Lands Hospitaal gestuurd. Zij verwees mij naar de logopedist voor spreektechnieken. Dit soort hulp zou goed zijn om te hebben in het onderwijs voor kinderen met spraakproblemen.”

Jozefzoon werkte eerst bij Johanna Margaretha aan de overkant van Mariënburg, daarna op de Akselschool en vervolgens rond 1977 te Pokigron, een dorp in het Boven-Surinamegebied. “Hierna heb ik te Onverwacht gewerkt en daarna te Alkmaar en te Leliëndaal. Op de Marcel Riaschool heb ik negen jaar gewerkt; toen ging ik, in augustus 2011, met pensioen.” In oktober 2011 werd zij gevraagd om haar krachten te geven op de SAO-school (vakschool) tegenover de Ismay van Wilgensporthal. Dit heeft ze vijf jaar met veel plezier gedaan. Samen met haar reeds overleden partner heeft zij twee zonen en is ze oma van twee kleinzonen.

“In ons onderwijs hebben we veel te maken met kinderen die het Nederlands niet als moedertaal hebben, vooral in de districten. Het zou wellicht goed zijn om het basisonderwijs te verlengen door bijvoorbeeld tussenklassen in te voeren. Toen minister Marie Levens sprak over het doorstroombeleid, dacht ik dat zij precies dat bedoelde.”

Jozefzoon zegt dat ze haar carrière te danken heeft aan de opvoeding en waarden die haar ouders en vooral haar grootouders haar van jongs af aan hebben meegegeven. Tot slot zegt ze: “Studeren is erg belangrijk. Je moet altijd doorzetten en proberen je te omringen met mensen die het beste in je naar boven halen.”

Gepubliceerd in het augustus/september-dubbelnummer 230 van Parbode, verkrijgbaar in de winkel (in Suriname)

Wilt u digitaal verder lezen? Kijk op www.parbode.com/abonneren