Oh, wat zijn ze goed: de spindocters. Na maanden geklaag van journalisten over de onbereikbaarheid van financiënminister Adelien Wijnerman, werd besloten een persconferentie te houden. Niet alleen met Wijnerman, maar met nog negen ministers, de vicepresident en de president. Afgelopen maandag was het zover. De persconferentie zou gaan over actuele ontwikkelingen, maar Simons vergat te melden waarvoor zij en Wijnerman in alle haast naar Engeland waren vertrokken – de meest actuele ontwikkeling van het moment.
Door: Zoë Deceuninck
‘Communicatie met de gemeenschap’ noemde de president een minpunt van haar regering. Het idee dat zo’n persconferentie daarin verandering moet brengen, is lachwekkend. Tien ministers en de vicepresident werden opgetrommeld om twee uur hun vingers te komen draaien. Na een late aanvang en holle inleiding van de president mag elke journalist maar twee vragen stellen. En dus ging het over alles en niets: van het lege constitutioneel hof tot de bevoegdheid van de milieu-inspecteurs en het grensprotocol met Frans-Guyana. “Waarom duurt het zo lang?”, vraagt een collega. “Maakt u zich niet druk”, antwoordt de president. Van de vragen die gesteld mogen worden, werd de helft inhoudelijk niet beantwoord. Zogenaamd terloops werden wel de winsten genoemd; minder sociaal zwakke huishouden op de lijst van financiële bijstand, mennonieten met een deurwaardersexploot, het minimumloon dat ‘iets omhoog’ is gegaan en de extra SRD 1000 voor ambtenaren werd genoemd alsof die nog steeds wordt uitbetaald.
Na afloop van de persconferentie werd Wijnerman door verschillende journalisten omsingeld. Ook de minister van Sociale Zaken tikte in het voorbijgaan op haar schouder. “U bent me niet vergeten toch? Ik hoor wat van je. Ok.” Menig journalist werd teleurgesteld: “Dat ga ik moeten natrekken”, is het vaste riedeltje van de minister.
Vanuit het gezichtspunt van de regering is de communicatie geniaal. Waar wordt gedokt, houdt CDS de touwtjes in handen met positieve berichten over plannen, wensen, bezoekjes, voornemens en LVV die plantjes uitdeelt aan instellingen die ten onder gaan aan corruptie. Het wekt de indruk dat er iets wordt gedaan. Het voorval-Samson is er nog zo’n voorbeeld van. Hij werd in het parlement – en ver daarbuiten – verguisd voor een uit de context getrokken uitspraak die hij in de Nederlandse media had gedaan. De coalitie boycotte de vergadering, en weer eens werd er niet gewerkt.
De NDP maakt gretig gebruik van wat misschien wel het grootste probleem van de 21ste eeuw is: zoveel mogelijk emotionele bagger in de ether gooien zodat feiten worden vergeten. Zolang de bevolking gehoord heeft, is ze betrokken, luidt de theorie. Een regeringspersconferentie moet de schijn van transparantie opwekken. Voor de ministers een goed moment om de openstaande berichten op hun telefoon te beantwoorden. Voor ons een wijze les. Het probleem is niet de overvloed aan informatie op zich, maar het onvermogen om effectief te filteren en prioriteiten te stellen. De spindoctors weten dat al lang. De communicatie met de gemeenschap gaat precies zoals ze willen: toon boven inhoud.
Nu populair
