Mijn mooie zachtroze ingebouwde hoekbadkuip was verstopt. Er bleek nergens een opening te zijn om te onderzoeken waar de verstopping zat. Hoogste tijd om haar te vervangen met een inloopdouche, vond mijn zus. Ze bekende dat ze het in- en uitstappen maar zwaar vermoeiend vond als zij bij mij logeerde. Ook moest ik goed beseffen, dat zelfs ik niet eeuwig flexibel zal blijven. Zelfs toen de badkuip gewoon weer leegliep, bleef ze op me inpraten. Ik moest de ouderdam voor zijn. Okay dacht ik, ik heb altijd al een ‘Marokkaanse badkamer’ gewild, misschien is dit m’n kans. Ik keek op het net naar tegels en vond precies wat ik zocht bij een bedrijf in Nederland. Met vrachtkosten en invoerrechten hing er echter een te hoog prijskaartje aan. Toen kreeg ik een tip, een tegelzaak had uitverkoop; kijken kan geen kwaad. “Mevrouw, hebben jullie Marokkaanse tegels?”. “Wattt? Maro.., wat? Nee, hebben we niet.” Standaardantwoord van verkopers als ze niet weten wat je bedoelt. Ik keek rond en mijn oog viel op een hoek met Marokkaanse tegels. En niet alleen dat, maar precies dezelfde als die uit Nederland. En niet alleen dat, ze waren hier bijna tweemaal goedkoper en nog één week in de aanbieding! Zelfde merk, wellicht rechtstreeks uit Marokko gehaald, ik weet het niet.
Door Sandra Smit
Een aannemer/klusser kwam opmeten hoeveel tegels ik nodig had en overrulede mijn eigen metingen; wat wist ik, een vrouw, van berekeningen maken. Ik volgde zijn advies en kocht een grote partij muur- en vloertegels. Tussen haakjes: toen ik twee maanden later terugging voor een speciaal afvoerputje, bleken de tegels in een andere aanbieding te zitten, goedkoper! Maar nog erger: ik had de juiste meting gedaan, hij, de mannelijke expert, heeft me zeker 50 procent te veel tegels laten kopen en in Suriname worden gekochte spullen niet teruggenomen, ook niet in ongeopende verpakking. Dus als iemand ook een Marokkaanse badkamer wil, bel me.
Deze klusser liet echter verstek gaan. Ik kreeg weer een tip, ene Eric zou een geweldige tegellegger zijn, neem hem. De volgende dag kwam Eric al kijken en de dag erop had hij zijn offerte klaar: SRD 34.000, en na een voorschot van 8.000, plus 2.000 materiaalkosten, zou hij direct beginnen. Raar, een voorschot op werk, maar mij werd uitgelegd dat dat in Suriname niet ongewoon was. De klus zou twee weken duren, met een uitloop van een week, afhankelijk van wat hij aantrof na verwijdering van de badkuip. Of ik het goed vond dat hij vijf dagen per week zou werken, van 9 tot 5 uur, en hij zou een hulpkracht meenemen. Prima! Donderdag zou hij beginnen.
Hij kwam om 10.00 uur. Eerst zou de badkamer beneden in orde gemaakt worden, want uit de oude inbouwdouchekop kwam maar een klein straaltje water. Eric ging een nieuwe Chinese inbouwdouchekop kopen – het was toch maar voor een paar weken –, reed later weer uit en kwam met een andere terug. Waarom? ‘Deze is mooier mevrouw. Jawel, ook van de Chinees, maar deze is mooier. Nee, die andere nemen ze niet terug.’ Hij had echter een verkeerde diagnose gemaakt, er was niets mis met die oude kop, maar inmiddels had hij al een en ander gemold en vervangende onderdelen waren nergens te verkrijgen. Eind van dit liedje: ik heb een maand lang met een pleier die douche moeten aan- en uitdraaien. Waarom zeggen onze klussers nooit dat ze iets niet kunnen?!
Hij trof een en al beton onder de badkuip aan, dat was niet te doen, zei hij. Ik stelde hem voor met een drilboor te werken. Hij lachte me uit, dat kon niet, zou lekkages veroorzaken. Wat wisten vrouwen! Uiteindelijk heb ik maandag een drilboor gehuurd voor de dagprijs van SRD 4000 en daarmee was alle beton al binnen twee uur verwijderd. Dus minder werk in plaats van meer, de klus zou nu binnen twee weken geklaard kunnen worden, dacht ik. En toen … toen verscheen hij dinsdag niet en nam ook zijn telefoon niet op. Woensdagmorgen belde hij, en ratelde dat hij zich niet in tweeën kon splitsen, dat hij elders ook bezig was en ook vandaag niet zou komen. Waarom zeggen onze klussers niet van tevoren dat ze nog een andere klus ‘doen’?!
Toen was een week voorbij en vroeg hij om zijn volgende voorschot van SRD 8000. Waarvoor? Je hebt pas twee dagen gewerkt. ‘Ja toch, weekend komt eraan’.
Eric zag alleen maar problemen, het ene na het andere, en kwam nooit met een oplossing. Op een gegeven moment verzon ik iets wat indruk zou maken: ik zei hem dat mijn zus architect in Nederland is, en dat zij zegt dat hij dit-en-dat moest doen om ‘het probleem’ op te lossen. Alleen op die manier luisterde hij naar mijn ‘vrouwelijke’ adviezen. Die zus had me wel gezegd: álles is mogelijk, het gaat misschien alleen langer duren en meer kosten.
Ik stond braaf elke dag vroeg op, in de hoop dat hij misschien die dag op tijd zou komen, maar hij is nooit vóór 10 uur begonnen, ging meestal om half 3 weer weg en schafte gerust anderhalf uur, en tussendoor bleef hij dagen weg. Maar ik was nog niet bereid hem op te hoepelen, want ik wist dat hij een ding goed kon en dat was tegels leggen.
Precies na vier weken, op een donderdag, leverde hij op. Prachtig geworden! Volgende dag mocht ik pas douchen, de voegen moesten eerst goed drogen. Vrijdag: de douche deed het niet! Ik had nu een mooie kamer, maar het was geen badkamer. Ik had echter inmiddels genoeg horrorverhalen gehoord en had SRD 3000 achtergehouden tot ik alles zou hebben gecheckt. Ook moest hij nog twee speciale haken, die ik uit het buitenland had laten halen omdat ze hier niet te krijgen zijn, in de tegels boren. Hij zou maandag komen. Ik weer vroeg op, hele dag gewacht, Eric niet verschenen. ‘s Avonds belde hij, hij zou woensdag komen, maar wilde meer geld, het was zwaar werk geweest. Woensdag niet verschenen.
Woensdagmiddag had ik twee vriendinnen op bezoek en we hadden met z’n drietjes twee flessen prosecco op toen hij om 19.00 uur belde. Gesterkt door hun aanwezigheid en de alcohol, sprak ik nu ‘zijn taal’. Dat wil zeggen, ik schreeuwde ‘wie werkt voor wie, ik voor jou, of jij voor mij?’ en zei hem dat als hij donderdag niet vóór 11 uur hier was, hij nooit meer hoefde te komen en het restant ook niet kreeg; dat ik inmiddels iemand anders had laten komen voor de douche en dat ik hem SRD 800 had betaald. Dat was niet waar, die persoon had het gratis gedaan, maar het had hem twee uur gekost om alle vuil uit de doucheslang te krijgen, vuil dat erin was gekomen omdat Eric de slang onder het puin had bewaard. Dit schreef hij toe aan zijn hulpkracht die op de laatste (en enige) dag erbij was geweest. Altijd excuusjes, nooit lag iets aan hem. Materialen heeft hij op wat kleinigheden na, nooit gekocht, maar hij was ‘vergeten’ dat hij daar geld voor had gekregen; ik niet.
De volgende ochtend was hij er… om 8.30 uur! Ik heb behalve de materiaalkosten, nog SRD 400 – de helft van de fictieve kosten van de douchereparatie – afgetrokken van zijn tegoed. Het proces is verschrikkelijk geweest: totaal geen privacy, kon niet uit huis, moest me aan zijn tijden aanpassen, álles onder de stof, onzekerheden, ergernis: veel stress!
Maar mijn badkamer is heel mooi geworden en het water uit de douche is weer warm!
Dit artikel staat in het december/januari nummer van Parbode, verkrijgbaar in de winkel (in Suriname). Wilt u digitaal verder lezen? Kijk dan op www.parbode.com/abonneren
Nu populair
