Mijn kleindochter komt uit school. Ze zucht, oh, wat heeft ze het toch zwaar op het gymnasium in Amsterdam, fietsen door de regen, hele dag opletten, nu nog huiswerk maken en morgen een repetitie. Ik denk dat het goed is een verwijzing te maken naar Afrika. Daar moeten kinderen na schooltijd vijf kilometer lopen om water te halen en vervolgens vijf kilometer teruglopen met gevulde containers. Nou oma, is haar reactie, die kinderen hebben het zwaar, maar dat wil niet zeggen dat ik het niet zwaar heb. Ik zei het al, gymnasium.
Tekst Anne Huits
Terug in ons mooie land kom ik tot de ontdekking dat ons water vreemd ruikt en vreemd smaakt. Of zoals een klant van de Surinaamsche Waterleiding Maatschappij (SWM) uit Boerbuiten het verwoordde: ‘In al die veertig jaar dat ik hier woon, krijg ik voor het eerst zulk vies water uit de kraan’. En ook in de Schimmelpenninckstraat is het water volgens de gebruikers niet te drinken.
Vroeger lachte ik mensen uit wanneer ze beducht vroegen of het water uit onze Surinaamse kranen werkelijk geschikt was om te drinken. Wij hier hebben, sprak ik dan, het beste, het lekkerste water van de hele wereld, nou ja, niet overdrijven, in ieder geval beter dan bijvoorbeeld het water dat je in Amsterdam of Rotterdam geserveerd krijgt. En nu dit!
Heb je dan al gebeld met de leverancier? Jawel. Maar het opgegeven nummer is of voortdurend in gesprek, of er wordt niet opgenomen. In tweede instantie krijg ik te horen dat de klacht moet worden ingesproken. Het water zal heus wel getest zijn. En tegen een ongeruste klant verklaarde SWM dat het water ‘geen enkel gevaar vormt voor de volksgezondheid’, maar te drinken is het niet en mijn koffie waag ik er niet aan. Buren vertellen dat ze het water oppimpen met een schijfje citroen.
Aldus zie ik mezelf gedwongen iedere week te sjouwen met zware containers gevuld met water dat wel te drinken is. Een beetje Afrika. Per dag gebruik ik ongeveer twee liter drinkwater. Dat is veertien tot vijftien liter in de week. Met dat gewicht zou ik echt niet graag ook nog eens vijf kilometer willen lopen. Het water betrek ik bij een vriendin. Heeft zij dan wel smakelijk water? Jazeker, want zij is aangesloten op een ander productiestation.
Jaloers kijk ik op de televisie naar de dagelijkse voorlichting van SWM. De medewerkers graven hard aan de weg, leggen buizen aan en laten het water volop stromen in bijvoorbeeld Richelieu en van Perica tot Stolkertsijver. Voor de goede orde, ik gun alle toekomstige klanten van SWM het plezier van een waterleiding en gezond drinkwater, maar mag een bedrijf zijn oude klanten zo verwaarlozen?
Gepubliceerd in het juni/juli-dubbelnummer 229 van Parbode, verkrijgbaar in de winkel (in Suriname)
Wilt u digitaal verder lezen? Kijk op www.parbode.com/abonneren
Nu populair
Aan tafel bij... Tangelo 2.0
