Filmrecensie: Voetbal op het puntje van je stoel

De Surinaamse Voetbaldroom volgt Dean Gorré vanaf het moment dat hij de kans krijgt bondscoach van zijn geboorteland Suriname te worden. De film opent met Natio, het nationaal elftal, dat in een huddle bidt, ondersteund door de muziek Kokolampu van Siri F’ Elena, waarna Gorré het verhaal inzet. Hij begint met de woorden: “De Kankantri is de grootste boom, de sterkste, machtigste boom van heel het bos. Maar ooit is hij begonnen met een zaadje. En dat zaadje is geplant. Dus één dag gaat die Kankantri zo groot zijn dat hij boven iedereen uitstijgt.” Het gemonteerde “Amen” dat volgt, maakt de scène af. 

Vanaf daar ontvouwt zich het uitdagende traject dat Gorré doorloopt om het Surinaamse voetbal op de kaart te zetten – een proces dat de kijker regelmatig op het puntje van de stoel brengt.

De film draait vooral om doorzettingsvermogen en laat voelen hoe frustrerend het is om verandering te brengen binnen het Surinaamse voetbal. Gorré werd gezien als een buitenstaander en kreeg veel tegenwerking – herkenbaar voor veel Surinamers die proberen bij te dragen aan een beter land. Tegelijkertijd wordt duidelijk waarom het nationale elftal het zo moeilijk heeft om internationaal door te breken.

De film maakt gebruik van een herkenbare documentaireformule, met interviews en persoonlijke reflecties, maar voelt toch niet standaard aan. Coumou blijft volledig achter de camera, maar weet toch een opmerkelijke nabijheid te creëren. De manier waarop scènes zijn opgebouwd, gecombineerd met Gorré’s eigen reflecties, zorgt ervoor dat de kijker het proces niet alleen ziet, maar ook ervaart. De vormgeving van het verhaal is sterk, en alles wat Gorré verteld, wordt versterkt door het camerawerk. Vanaf het begin is de warmte van Suriname voelbaar in de beelden, vastgelegd door Coumou, met aanvullend camerawerk van Daniel Stewart, Kaleel Kohinor en Kris Kromoreso. Ook opvallend zijn de dronebeelden die een ander perspectief op de binnenstad bieden, vastgelegd door Kromoreso en Rafick Bottse.

Wat deze documentaire vooral bijzonder maakt, is de manier waarop Coumou verschillende documentairestijlen laat samenkomen. De interviews worden op een expositorische manier ingezet: een voice-over leidt het verhaal, wisselt af met de woorden van de geïnterviewden en geeft zo context en richting. Observationele elementen komen naar voren in de manier waarop Coumou momenten laat ontstaan zonder in te grijpen, waardoor je als kijker het gevoel krijgt dat je erbij bent.

De poëtische laag die de film draagt – zichtbaar in ritme, sfeeropbouw en beeldtaal – ontstaat vooral in de montage. Erik Lichtendonk bouwde, op basis van het enorme materiaal dat Coumou door de jaren heen verzamelde, een structuur waarin emotie en dramaturgie naadloos samenkomen. De introductie van Gorré zet een krachtige, emotionele toon neer die de rest van de film draagt.

De Surinaamse Voetbaldroom is het regiedebuut van Sander Coumou. Het begon als een zelfstandig project, maar werd afgerond in samenwerking met BNNVARA en Waves Films & Stories. Op 31 maart 2025 ging de film in première op NPO 3 en NPO Start in Nederland. In september 2025 kreeg De Surinaamse Voetbaldroom zijn Surinaamse première bij het PREN-Ki Suriname Short Film Festival.

4,5 sterren

JOMARA ROLETTI