Stel: u koopt een huis. Kost een beetje, maar dan heb je wat. Tot het dak instort. U krabbelt vanonder de puinhopen en eist genoegdoening van degene die u de rommel verkocht. Die kijkt u minachtend aan, gaapt wanneer u uitlegt dat het dak van uw pand het heeft begeven en zegt: ja, en? U betaalde namelijk niet apart voor garantie, dus hebt u geen garantie.
Tekst Irwin Wist
Stom voorbeeld natuurlijk, maar het geeft wel precies de positie van de consument in ons land weer.
Bij de betere aanbieder krijgt u bij een aankoop tot soms wel zes maanden garantie. Haalt u echter uw brushcutter bij het warenhuis om de hoek, dan hebt u garantie tot de uitgang. Een warenhuis aan de Highway verkoopt mij een sprayer, u weet wel, zo’n apparaat waarmee je ontsmettingsmiddel in je kippenhok spuit, of kankerverwekkend gif om uw erf onkruidvrij te houden. De sprayer is defect, dus brengen wij hem terug naar het warenhuis. We mogen een ander apparaat uitkiezen, maar wat blijkt: álle sprayers in de winkel hebben hetzelfde defect. Duidelijk gevalletje-geld terug, geen discussie mogelijk, zegt u? Niet in Suriname.
In landen waar de consument wordt gezien als waardevolle schakel in de verdienketen garanderen fabriek, importeur en leverancier dat u gedurende een redelijke termijn zeker kunt zijn van het ongestoorde genot van waar u uw zuurverdiende centen aan uitgaf. Maar bij ons bent u helemaal het haasje als uw spullen het in korte tijd begeven. Bij ons is garantie namelijk geen vanzelfsprekendheid. Het is ronduit verbijsterend dat dit zelfs bij gerenommeerde warenhuizen zo is. Wij overwogen bijvoorbeeld een voor Surinaamse begrippen dure stofzuiger bij een winkel van naam. In een land waar je garantietermijn bij de schuifdeur naar buiten ophoudt, wil je nog in de winkel weten of het apparaat doet wat hij moet doen. Dat mochten we thuis uitzoeken, zei de zichtbaar geïrriteerde verkoper. Voor het geval de zuiger het niet goed deed, konden wij natuurlijk een beroep doen op de garantie. Konden wij bijkopen, voor maar tien procent extra.
De klant is geen koning, maar knecht. Eerder sneuvelden de Nationale Ombudsman en een Juridisch Loket, consumentenorganisaties zijn ook niet nadrukkelijk aanwezig. Op de afdeling Consumentenzaken van Handel en Industrie beweert men al jaren dat er een wet komt die garantieperikelen oplost, dus we wachten het af.
De nieuwe versie van het Burgerlijk Wetboek is een begin. De koper krijgt een aantal rechten, maar garantie is nog steeds niet verplicht gesteld. Je hebt nu in ieder geval een reddingsgordel, maar je moet nog steeds zélf kilometers terugzwemmen naar de kust.
Bij zoveel onrecht is het fijn dat er een klachtenloket is bij Economische Zaken. Jammer alleen dat die klachten van consumenten niet serieus neemt en zich niet aan afspraken houdt.
Gepubliceerd in het augustus/september-dubbelnummer 230 van Parbode, verkrijgbaar in de winkel (in Suriname)
Wilt u digitaal verder lezen? Kijk op www.parbode.com/abonneren
Nu populair
Aan tafel bij... Tangelo 2.0
