Ruim veertig jaar wachten en strijden voor gerechtigheid is als een eeuwigheid. Zo lang hebben de families van de vijftien slachtoffers van de Decembermoorden van 1982 – gepleegd door het militaire regime – moeten aanhoren dat hun vader, echtgenoot, zoon of broer een ‘verrader’ zou zijn geweest die met buitenlandse krachten een bloedige tegencoup beraamde. Zo lang bleef het trauma bestaan, de wond open, de samenleving verdeeld. Dat alles is niet snel ongedaan te maken, maar een belangrijk obstakel is verdwenen.
Tekst: Iwan Brave
Afgelopen december vond de herdenking van de Decembermoorden voor het eerst plaats zonder een levende Desi Bouterse, de veroordeelde hoofddader en destijds militair leider. De man die decennialang het symbool was van macht, straffeloosheid en hoon – ‘dat Decemberding’ – is heengegaan. Dat geeft de herdenking een andere lading. Bouterse liet nooit een echt excuus achter, hoogstens een terloopse, populistische sorry op een podium. Voor nabestaanden en voor het moreel van het land bleef dat een schrijnend gemis in het helingsproces.
Definitieve afsluiting
De definitieve veroordeling die er uiteindelijk kwam op 20 december 2023, na ruim veertig jaar van hardnekkige ontkenning door de daders, is daarom van onschatbare waarde. Dat vonnis – als laatste en hoogste woord – maakt een definitieve afsluiting mogelijk. De eerste herdenking zonder Bouterse markeert een overgang naar een nieuwe fase. Nabestaanden kunnen hun dierbaren herdenken zonder dat een levende, ontkennende en snerende hoofddader hun emoties nog blokkeert of vertroebelt. Ze kunnen de overledenen zien als helden van moed, niet als louter willoze slachtoffers. Hun maatschappelijk verzet en vrije woord waren machtige tegenwapens. Daarom werden zij door het militaire regime op brute, onmenselijke wijze voorgoed tot zwijgen gebracht.….Het volledig artikel lezen? Dit staat in het december-januari nummer van Parbode, verkrijgbaar in de winkel (in Suriname). Wilt u digitaal verder lezen? Kijk dan op www.parbode.com/abonneren
Nu populair
