Het stukje karton tussen mijn vingers leg ik met alle voorzichtigheid op tafel, alsof het van glas is gemaakt. Hoe een stukje papier van 10 bij 20 centimeter zoveel emoties kan oproepen, zou bestudeerd moeten worden. Even verdwijnen de stemmen om mij heen naar de achtergrond. De tijd rekt zich uit in fragmenten van wonden uit het verleden, worstelingen in het heden en hoop voor de toekomst. Ik denk aan de geschiedenis van mijn familie, die voornamelijk oraal van generatie op generatie is doorgegeven. Tegelijkertijd denk ik ook aan mijn landgenoten, de bron van het bloed dat door hen stroomt en de zwaarte van de vragen die zij bewust of onbewust in hun hart dragen. Waar velen in Suriname nooit enig tastbaar aandenken van hun overgrootouders zullen vinden, zit ik hier achter deze tafel van het Nationaal Archief door stom geluk, puur toeval of het lot, te kijken naar het gezicht van een Javaanse contractarbeider: mijn overgrootmoeder.
Tekst: Stefanie Parisius-Sewotaroeno | Beeld: Nationaal Archief Suriname
Het verleden is een fascinerend ding. Het lijkt stil te staan, als een bronzen standbeeld, onbewogen en onveranderbaar. Maar dat is schijn. Het verleden leeft nog lang nadat het moment is gestorven, zelfs als de bronzen standbeelden worden gestolen. Het werkt door in het heden en zal steeds door blijven werken in de toekomst. In de confrontatie met de tijd die voor niemand stopt, is het gevoel van machteloosheid aanwezig…..Het volledig artikel lezen? Dit staat in het 234-nummer (2026.2) van Parbode, verkrijgbaar in de winkel (in Suriname). Wilt u digitaal verder lezen? Kijk dan op www.parbode.com/abonneren
Nu populair
