Het was een vrouw die van aanpakken wist. Na de Algemene Middelbare School (AMS) vond ze in 1958 een vakantiejob bij dagblad De West. Daarna werkte ze vier jaar als fulltime journaliste bij dit medium. Vervolgens ging ze naar Nederland waar ze een jeugdwerkersopleiding voltooide. Daarna (1971) studeerde ze af als docent handvaardigheid.
Tekst Carl Breeveld
Terug in Suriname werkte ze op verschillende pedagogische instituten, het HAVO en het Instituut voor de Opleiding van Leraren (IOL). Ze trouwde met de bekende televisie-regisseur Guno Meije en zij kregen een zoon, Gamy.
“Yvonne was altijd optimistisch en sociaal bewogen, een zuster van gebed en volharding”, zo herinnert Agnes Ritfeld haar. Samen mochten ze vele jaren samenwerken bij de Stichting Projecten Christelijk Onderwijs in Suriname (SPCO). “In haar visie was alles mogelijk; of er nu middelen beschikbaar waren of niet. Er was altijd iets creatiefs te bedenken, vanuit het geloof en vertrouwen dat de Heer in alles zal voorzien om het werk voortgang te laten vinden”, legt Agnes uit. Van 1994 tot 2016 was Yvonne SPCO-directeur en vanaf 2002 bestuurslid van de Nationale Stichting Kinderboekenfestival Suriname (NSKS). Ze heeft Suriname doorkruist om voor kinderen in achterstandssituaties, educatieve projecten uit te voeren. Enkele daarvan mogen als haar nalatenschap genoemd worden: ‘Change for Children’, ‘Lezen betekent meer weten’ en ‘This is me with my own culture’.
Het bestuur van de Stichting NSKS schreef in verband met haar overlijden: ‘Vol bewondering denken we terug aan de kracht en passie waarmee ze zich ingezet heeft voor het Surinaamse kind en het Surinaamse onderwijs’. Haar participatie in het Zendingsbestuur, het Provinciaal Bestuur, het Synodebestuur, Stichting Onderwijs, het kapelcomité van het Diakonessenhuis en Bestuur Diakonessenhuis, geven een goed beeld van haar betrokkenheid bij het werk van de Evangelische Broedergemeente (EBGS).
Bij het 200-jarige bestaan van het Zeister Zendingsgenootschap (ZZg) kreeg Yvonne de opdracht om in Suriname een groot Onderwijscongres te organiseren. Het doel was om na te gaan wat de status was van het EBGS-onderwijs. Voorts moest onderzocht worden of EBGS-ers bereid waren zich in te zetten voor herstel van de onderwijsfaciliteiten. Het ZZg en zijn partners, te weten de Unie voor Christelijk Onderwijs en de Protestants Christelijke Vakorganisatie stelden middelen ter beschikking om scholen te renoveren of opnieuw op te zetten.
Ze stond bekend als tante Wonny, wellicht vanwege haar aangename omgang met velen. Het NSKS-bestuur verwoordde het treffend: ‘Dank je wel, Yvonne, voor jouw tomeloze inzet, wijze woorden, prachtige lach en alle onbetaalbare ideeën om het lezen bij het Surinaamse kind te bevorderen. We zullen er dankbaar gebruik van maken!’.
Gepubliceerd in het augustus/septembernummer van Parbode, verkrijgbaar in de winkel (in Suriname)
Wilt u digitaal lezen? Kijk op www.parbode.com/abonneren
Nu populair
