Oogarts Diana Gonzáles Poveda: “Jullie taal is veel te moeilijk!”

Het komt vaak voor dat onze werkende klasse zich elders vestigt op zoek naar betere leefomstandigheden. Maar waar de ene deur sluit, gaat ergens anders een deur open. Daar ging de deur open voor Diana Gonzáles Poveda (44), geboren in de tweede grootste stad in Cuba, Santiago de Cuba. Cuba’s geschiedenis met onder andere de economische saneringen van Fidel Castro, de energiecrisis, de Amerikaanse handelsembargo en covid-19, maakte dat deze arts haar geluk (lees: salaris) in Suriname kwam zoeken. 

Tekst: Raisa Pawirotaroeno Beeld: Prasanth Makhaisingh

Gonzáles Poveda vestigde zich acht jaar geleden in het district Nickerie, samen met haar wederhelft en zoon, inmiddels 13 jaar. Zij is sinds 2018 permanent werkzaam in het Mungra Medisch Centrum (MMC) als oogarts nadat zij haar opleiding tot neuro-oftalmoloog in Havana heeft afgerond. Ze is de enige buitenlandse oogarts in Suriname en gespecialiseerd in aandoeningen die te maken hebben met het zenuwstelsel. “Ik heb hier in het ziekenhuis lang niet alle apparatuur om te kunnen doen waartoe ik eigenlijk in staat ben. Vanwege de beperking in onderzoeks- en behandelapparatuur, moeten patiënten soms toch naar Paramaribo voor verder onderzoek en behandeling”, zegt Gonzáles Poveda in haar bureau in de oogpoli van het MMC. Ze is net klaar met enkele ingrepen in de operatiekamer en hangt haar witte, kreukvrije jas aan een hanger aan de muur. “Ik ben tot de dag van vandaag verliefd op het oog en alles eromheen”, zegt ze terwijl haar blik verlangend door de kamer glijdt. Ze neemt plaats achter haar bureau. 

In Havana was Gonzáles Poveda een van de beste studenten. Ze rondde haar opleiding tot specialist met summa cum laude af. “Ik hield erg veel van studeren en ben altijd een doorzetter geweest in alles, met name mijn studie. Mijn moeder had zelf aan de Universiteit van Moscow gestudeerd, en zij was een voorbeeld van hoe hard ik mijn best moest doen.” Gonzáles Poveda haar eerste bezoek aan Suriname was toen zij in het ’s Lands Hospitaal werkzaam was als hoofd van de oogmissie ‘Operation Miracle’ in 2005. Ze is een van de vele Cubaanse artsen die via medische missies, georganiseerd door de Cubaanse overheid, in andere landen heeft gewerkt voor medische hulpverlening. Ze was na Suriname ook op oogmissie in Venezuela in 2006 voor een jaar. In 2018 vestigde ze zich voorgoed in ons land. 

Wat bracht u naar Suriname?

“Mijn echtgenoot kwam in 2016 eerst op het idee om zelf voor twee jaren te werken in Suriname, met de bedoeling genoeg te sparen voor een nieuwe auto in Cuba. Want mijn auto met bouwjaar 1971, was 250 uit 365 dagen van het jaar stuk”, lacht Gonzáles Poveda.
“Maar nadat mijn echtgenoot eenmaal in Suriname was, moest hij mij teleurstellen. Zijn salaris als technicus bij een houtzagerij was niet toereikend om zo snel een nieuwe auto te kopen. Hij stelde voor dat ik ook naar Suriname kwam om te werken. Eenmaal ik al bekend was bij het ministerie in verband met de oogmissie van 2005. De verwachting was dat ik hier meer meer geld zou verdienen.
We kwamen hier niet met de intentie om te blijven. Daarom hebben we ons groot huis in Havana ook nooit verkocht. In 2017 kwam ik met mijn zoontje voor drie maanden naar Suriname voor verkenning, net een vakantie. Bijna een jaar later kwam ik naar Suriname om te werken. Ik kreeg pas na vier keren toestemming vragen aan de Cubaanse overheid de goedkeuring om als specialist het land legaal te verlaten. Als je in Cuba zonder melding langer dan drie maanden achtereenvolgend uitlandig bent, mag je als specialist het land voor acht jaren niet betreden! Maar in 2020 kwam covid en daarmee was het leven in Cuba veel moeilijker geworden. Er was dagelijks achteruitgang te merken. Dat was de periode waarbij mijn echtgenoot en ik wisten dat het beter is om in Suriname te blijven dan teruggaan naar Cuba.”

Het volledig artikel lezen? Dit staat in het 233-nummer (2026.1) van Parbode, verkrijgbaar in de winkel (in Suriname). Wilt u digitaal verder lezen? Kijk dan op www.parbode.com/abonneren