Aan de voet van de Jules Wijdenboschbrug staat het bekende bordje dat het laatste vangnet zou moeten zijn voor hen die het leven niet meer zien zitten. ‘No Dyompo! Yepi De! Bel 114’, (Spring niet! Er is hulp! Bel 114) staat daarop, met de bedoeling om eventueel een klein beetje hoop te geven op het moment dat wanhoop de overhand dreigt te nemen. Maar, wie er in de afgelopen jaren nog aan dacht om te bellen, raakte teleurgesteld. De 114-crisislijn was buiten werking. Wanneer rond de jaarwisseling een man met ernstige psychische klachten meerdere mensen vermoord in Commewijne – het district dat aan de andere kant van de brug ligt – en vervolgens suïcide pleegt in een politiecel, begint politiek Suriname naar oplossingen te zoeken. Het eerste antwoord: de crisislijn moet terug.
Tekst: Raoul Roeplal | Illustratie: Joppe de Tollenaere
Hoewel de herlancering op het eerste gezicht een noodzakelijke en zelfs urgente stap lijkt, rijst de vraag of hiermee daadwerkelijk een structureel probleem wordt aangepakt of slechts een pleister wordt geplakt op een dieperliggend systeemfalen. De reflex om de crisislijn te herstellen is begrijpelijk. Het is een concrete, relatief snel uitvoerbare maatregel die laat zien dat de overheid handelt. Maar tegelijkertijd schuilt hierin het risico dat de focus komt te liggen op een enkel instrument, terwijl de onderliggende problemen complexer en structureel van aard zijn.….Lees dit artikel verder in het nummer 235 van Parbode, verkrijgbaar in de winkel (in Suriname). Wilt u digitaal lezen? Kijk op www.parbode.com/abonneren
Nu populair
