Schrijver Gerrit Barron is optimistisch over de toekomst: ‘We zijn een creatief en intelligent volk’ 

Gerrit Barron is bijna net zolang als de onafhankelijkheid van Suriname bezig aan de weg te timmeren met zijn verhalen, gedichten en andere werken. Op deze manier wil hij zijn kondremans bewustmaken van het belang van liefde hebben voor jouw land. 

Tekst Phylicia Ooiberg | Beeld Sham Ramsoebhag

Barrons eerste boek kwam uit in 1978, drie jaar nadat Suriname onafhankelijk was geworden. Het was een kinderboek met de titel Een lach en een traan. Intussen heeft hij al meer dan twintig boekwerken op zijn naam staan, maar is nog lang niet klaar. “Mijn doel is om honderd boeken uit te brengen.” Wie de boeken van Barron kent en ze goed heeft doorgenomen, zal ontdekken dat de verhalen altijd over Suriname gaan. Hij weet zijn liefde voor Suriname steeds weer op een unieke en beeldende manier in woorden om te zetten. “De centrale vraag voor mij is altijd, wat is het belang voor Suriname in deze? Wat moet ik als schrijver doen om een bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van mijn land?” Zijn antwoord op deze vraag zit niet alleen in het feit dat hij schrijft, maar vooral in het waarom en waarover.

Barron is van huis uit onderwijzer en heeft na zijn remigratie naar Suriname zelf voor de klas gestaan. Voor hem was het opmerkelijk dat alle literatuur door Nederlanders was geschreven, vanuit een eurocentrisch en westers denken. Surinaamse kinderen lazen over witte mensen met blauwe ogen en hadden geen personages met wie zij zich konden identificeren. “Onze kinderen werden opgevoed in koloniale denkpatronen, waarbij zij zichzelf moesten wegcijferen door middel van kinderboeken en kinderliedjes. Het Surinaamse kwam nooit aan bod.” Hij besloot toen om zelf boeken te schrijven. Op deze manier kon hij een bijdrage leveren aan het nieuwe, trotse en onafhankelijke Suriname waarvan hij droomde. Voor hem was het vanzelfsprekend om bij de kinderen te beginnen, omdat zij de basis vormen voor de toekomst.

Volgens Barron lezen Surinamers nog te weinig. Zeker bij de jongste generatie gebeurt dat weinig of helemaal niet. “Wij zouden als bevolking onze minpunten in kaart moeten brengen”, geeft hij aan. “Dit minpunt hoeft ons niet achter te houden. Er hebben veel ontwikkelingen plaatsgevonden binnen de technologie, die wij niet als een gevaar moeten beschouwen, maar als een middel om dieper tot onszelf te keren en onszelf te versterken.” Barron is van mening dat wij elke ontwikkeling in ons voordeel moeten kunnen omzetten. “Sa koni-koni lobi, na dati e redi en tifi, dat weten we. Oké, dan gaan wij TikTok, games en internet gebruiken om onze mensen centraal te stellen en onze culturen, onze ideologieën enzovoorts helemaal uit te werken”, geeft hij aan. “Het is een heel lange weg die wij moeten gaan, maar wij moeten nooit opgeven. Blijven werken, blijven proberen, om dit land mooier te maken.”….Lees verder in het oktober/novembernummer van Parbode, verkrijgbaar in de winkel (in Suriname). Wilt u digitaal verder lezen? Kijk op www.parbode.com/abonneren