Sla‘Mijn naaktfoto plakte op het bureau van het schoolhoofd’

S.S. was veertien jaar toen haar naaktfoto’s op school werden verspreid en op het bureau van het schoolhoofd werden geplakt. Ze had de foto’s zelf gemaakt en naar haar toenmalige vriend gestuurd. “Mijn wereld stortte in.”

Door Lydi-ann Resodimedjo

“Ik kan het me nog goed heugen, alsof het gisteren is gebeurd”, zegt S.S. Mijn broer riep me om mee te gaan naar het schoolhoofd. Ik was veertien jaar oud en mijn wereld stortte in. Ik kreeg een brok in mijn keel en het leek alsof ik een geest had gezien toen ik zag dat mijn naaktfoto’s uitgeprint waren en op het bureau van het schoolhoofd lagen. Ik had een heel streng schoolhoofd, maar ik moet eerlijk toegeven dat de school wel goed gehandeld heeft. Mijn moeder werd meteen op de hoogte gebracht, omdat ze toevallig interieurverzorgster op de school was. Hierna moest ik met twee andere meiden die hetzelfde hadden meegemaakt met dezelfde boosdoener, met het schoolhoofd meegaan naar de politie. Daar werden mij vragen gesteld en er werd een datum gekozen om voor de rechter te verschijnen.
Mijn moeder was in shock, maar kon niet veel zeggen, omdat ze mij wilde bijstaan. Mijn vader was ook in shock, maar hij zei zelf niets. Mijn opa had een bijzondere reactie! Hij had me een harde klap van achter gegeven. Als mijn broer hem niet had tegengehouden, was ik misschien dood.

De dag van verhoor
“Op de dag van het verhoor, liep ik heel rustig met mijn moeder naar de rechtszaal. Daar moest ik een poosje op een bank wachten; ik was stil, want ik wist niet wat me te wachten stond. Ik wist dat ik sterk moest zijn. Toen mijn naam werd geroepen, beefde ik helemaal.

‘In de gang van de school werd er gefluisterd’

Behalve dat je moet omgaan met het feit dat er buiten foto’s en/of video’s van je circuleren waar je helemaal naakt bent, moet je omgaan met studenten die dingen over je fluisteren wanneer je door de gang van de school loopt, je moet verschijnen voor een rechter waarbij de boosdoener vlak tegenover je staat en je moet omgaan met het feit dat dat de persoon is van wie je in een zekere mate hebt gehouden of om hebt gegeven. Dan staat hij daar, keihard te liegen voor een zaal vol mensen die je niet eens kent. Stel je eens voor hoe intimiderend dat is voor een veertienjarig meisje dat nog zo weinig levenservaring heeft, terwijl hij ergens in de twintig was. Mijn tante, nu wijlen, was een grote steun. “Ze zijn gewoon mensen, net als jij en ik, dus vertel gewoon de waarheid precies zoals het is gebeurd. ”M’n handen beefden en mijn hart ging tekeer, maar ik wist dat ik voor mezelf moest opkomen, dat ik mijn angst moest overwinnen. Het vergde kracht en durf, maar vooral door de emotionele steun van mijn tante en broer kon ik voor de rechter staan en alles vertellen. Over hoe ik deze foto’s naar mijn vriend had gestuurd, omdat hij me bedreigde dat hij zichzelf zou doden als ik ze niet stuurde, dat hij een foto stuurde waarop hij een houwer tegen zijn keel hield of waar hij een bierfles op zijn hoofd had gebroken.
Toen het zijn beurt was om zichzelf te verdedigen, viel hij door de mand omdat hij loog dat hij toen uitlandig was en het daarom niet kon hebben gedaan, maar hij had daarvan geen bewijs. Ik vertelde op mijn beurt dat ik ze naar niemand anders had gestuurd en hij werd tenslotte veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf en de rest is geschiedenis. Ik wist niet hoe ik mij ten opzichte van hem moest voelen. Ik voelde pure woede. Ik wou hem echt serieus pijn doen voor alles wat hij me had aangedaan. Maar ik ben absoluut niet bang voor hem.

De nasleep
“Het vertrouwen in je medemens word je geheel ontnomen door wat mij is overkomen. Je kan ineens niemand meer vertrouwen, je laat moeilijk mensen in je privésfeer toe. Eerlijk gezegd wilde ik gewoon dood zijn. Ik kwam uit een strenge familie, dus normen en waarden werden ons met de paplepel ingegoten. ‘Heb respect voor ouderen, doe je best op school en zorg dat je geen gezichtsverlies lijdt.’ Had ik maar geluisterd, denk ik nu. Had ik de foto’s maar niet uit angst gestuurd. Want dat was het. Pure angst.

“Ik trok me in mezelf terug, ik wilde met niemand bemoeien en met niemand praten. Mijn broer sprak elke dag met me en dat hielp.’Het is al gebeurd, je kan er niets aan doen’, zei hij dan. Of ‘Je moet nadenken hoe je het best verder kan gaan met je leven, je bent geen sufferd’, en die woorden motiveerden me om sterker te worden en door te gaan met mijn leven. Ik bleef op die school, sprak mezelf moed in en rondde die succesvol af. Ook mijn opleidingen daarna waren succesvol.

‘Wij vrouwen moeten beter handelen en elkaar juist bijstaan in zulke situaties’

De publieke stilte
“Veel slachtoffers durven niet in de publiciteit te komen om de dader te confronteren. Mensen zijn bang, om een aantal redenen. Om voor jezelf in zo een situatie op te komen, moet je het als eerste kunnen accepteren, dat het is gebeurd en dat je daar niets meer aan kan doen. Je moet over je schaamtegevoelens heen en jezelf moed inspreken. Sommige slachtoffers zijn bang, omdat het hun goede imago schaadt en bang dat ze wellicht geen partner meer zullen kunnen vinden. Ze denken dan dat mannen hen gaan zien als damaged good en eerlijk gezegd, ik neem ze het niet kwalijk. De vijand van de vrouw is de vrouw zelf. Wij vrouwen moeten ook beter handelen en elkaar juist bijstaan in zulke situaties. We moeten niet te vlug oordelen en we moeten meer empathie tonen in plaats van de vrouw slechter te laten voelen.
Ik heb nu een zoontje van zeven maanden en ik weet nu al dat ik er alles aan zal doen om ervoor te zorgen dat hij – wanneer hij er oud genoeg voor is – het gewicht van dit soort situaties snapt. Ik zal hem leren dat hij niet naar naaktfoto’s moet vragen en als hij dat toch doet, dat hij ze voor zichzelf moet houden, dat het veel betekent wanneer een vrouw je met zulke foto’s vertrouwt en dat hij haar genoeg moet respecteren om te weten dat ze alleen voor zijn ogen bestemd zijn.

Advies
“Aan vrouwen die dit hebben meegemaakt en zwijgen, wil ik zeggen: kom voor jezelf op, wees niet bang. Het is al gebeurd en je moet het confronteren. Als je dat niet doet, gaat het op de een of andere dag zelf eruit komen en dan heb je geen kracht om het verhaal te sturen. Wees sterk, heb moed en begrijp dat dit tijdelijk is. Wees niet bang dat je geen partner zal vinden. De juiste partner zal beseffen dat het niet jouw schuld was en dat het in je verleden zit. Na jaren wordt zo’n incident dat eens zo groot leek, superklein.

Maar meisjes, denk goed na voordat je zulke foto’s maakt en verstuurt. Ook niet aan iemand die je denkt te kunnen vertrouwen. Negen jaar geleden was ik het die bedrogen werd, gisteren was het je nicht en vandaag kan het jouw beurt zijn. Voorkom het liever en geef niemand zulke foto’s, doe je dingen in het echte leven. Bescherm jezelf en vertrouw mensen selectief. Je kan niemand echt genoeg vertrouwen. Geen man, geen partner, geen vriendinnen, dek jezelf daarom heel goed in.
Aan mannen die dit doen, geef ik mee: houd ermee op! Mocht je zulke foto’s ontvangen, houd ze voor jezelf, ze zijn je in het volste vertrouwen toegestuurd! Hoe zou je je voelen als dit gebeurde met je moeder of dochter? Er zijn vrouwen die er bovenop komen, maar er zijn ook vrouwen die ervoor kiezen om zichzelf van het leven te beroven, omdat ze niet kunnen omgaan met de schaamte.

“Ik vind dat de Korps Politie Suriname een digitale afdeling moet opzetten voor dergelijke misstanden en dat ze strenger moet optreden jegens het verspreiden van seksfilmpjes en naaktfoto’s. Behalve de slachtoffers zelf, is het het imago van de vrouw dat geschaad wordt.”