Stelling: Mentale gezondheidszorg moet gratis
Oneens – Donovan Isselt, MSc. Psycholoog (Arbeids- & Organisatie)
Donovan Isselt
“Het klinkt misschien hard, maar mensen moeten ook hun eigen verantwoordelijkheid nemen als het gaat om hun gezondheid. Als je het echt meent, dan moet je ook bereid zijn iets te betalen voor de hulp die je nodig hebt”, zegt Donovan Isselt, psycholoog gespecialiseerd in arbeids- en organisatiepsychologie. “We moeten mensen geen vis geven, maar ze leren hengelen, zodat ze zelf hun vis kunnen vangen.”
Buiten zijn werk als psycholoog is Isselt adjunct-lector aan de Anton de Kom Universiteit en verbonden aan de Regionale Gezondheidsdienst (RGD). Als arbeidspsycholoog richt hij zich voornamelijk op het HR-gebeuren en overige arbeids- en personeel psychologische aspecten binnen organisaties.
Volgens Isselt is Suriname financieel niet in de positie om mentale gezondheidszorg gratis te maken. “Ik vind wel dat het toegankelijker moet worden. De financiering moet bekeken worden vanuit de doelgroepen, met een focus op de risicogroepen waar de nood hoog is.” Want zelfs als het gratis wordt, is dat volgens hem geen garantie. “Al maak je hem gratis, wie zegt dat mensen dan hulp gaan zoeken?”
Isselt verwijst vooral naar de rol van de verzekeraars. “Waar gaat dat geld naartoe dat mensen afdragen aan de verzekering? Daar ligt, als je het mij vraagt, het probleem.” Volgens hem worden de prioriteiten binnen de medische verzekering niet goed gesteld en wordt mentale hulpverlening onderschat door zowel verzekeraars als de overheid. Om daar verandering in te brengen, pleit hij ervoor dat hulpverleners zelf pakketten opstellen om hun werk inzichtelijker te maken. “Ze zien het als: oh, het is maar op-een-gesprekje gaan, en dat is het absoluut niet. We moeten het inzichtelijker maken voor niet alleen de verzekeraar, maar ook voor de overheid, zodat ze zien wat dat werk inhoudt.”
De drempel is volgens hem niet alleen financieel. “Ligt het probleem misschien nog bij het taboe? Als het stigma is, dan moet je daaraan gaan werken. Want dan mag het nog zo gratis zijn, maar dan gaan de mensen toch niet komen.” Voor Isselt is de oplossing dan ook duidelijk: geen gratis zorg, maar een structurele hervorming van de zorgfinanciering en een nationaal beleid rond mentale gezondheid. “Alles staat en valt met een goed beleid. Wat is je beleid als regering als het gaat om mentale gezondheid?”
Eens – Padma Behari, Gezondheidspsycholoog bij Pratyesh Mentale Zorg
Padma Behari
Padma Bihari, klinisch psycholoog bij Pratyesh Mentale Zorg, is het eens met de stelling. Volgens haar moet iedereen de kans krijgen om vrijblijvend hulp te zoeken. “Geef de mensen een maximum van vijf gratis sessies per jaar”, zodat de financiële drempel wegvalt voor wie die eerste stap wil zetten. Want het is vaak na die eerste sessie dat mensen beseffen dat ze verdere hulp nodig hebben.”
Bihari organiseert zelf kosteloze sessies voor mensen die het nodig hebben. Ook deelt ze via uitzendingen en sociale media informatie over mentale zorg en welzijn. “Ik vertel dit met als doel dat mensen werkelijk naar een psycholoog gaan.” Haar missie is de drempel om psychologische hulp, zowel financieel als mentaal, te verlagen. “De kosten van een sessie kunnen snel oplopen en zijn voor sommigen bijna onbetaalbaar.” Maar het gaat niet alleen om geld. Er leeft ook een groot wantrouwen tegenover psychologische hulp. Met gratis workshops en inloopgesprekken wil ze daar een verschil in maken. “Want zelfs van één gesprek kan een patiënt veel leren.”
Een ander pijnpunt is de rol van de huisarts, die patiënten nauwelijks naar een psycholoog doorverwijst. Hierdoor komen mensen niet op tijd bij de juiste hulp. “Wanneer mensen uiteindelijk bij de psycholoog komen, dragen ze al veel bagage met zich mee.”
Haar eigen initiatieven kosten haar wat, maar dat heeft ze ervoor over. Toch benadrukt ze dat Suriname, gezien de huidige economische toestand, financieel niet in staat is om dit grootschalig uit te rollen. “Wat wel benadrukt moet worden is de rol van de verzekeraars, zij moeten de psychologische zorg volledig dekken.” Daarnaast pleit ze ervoor om mentale zorg op te nemen in het paramedisch pakket. “Fysieke en mentale zorg zijn met elkaar verbonden, dus waarom steek je een sessie bij de psycholoog niet in het pakket? Als het is opgebruikt is het opgebruikt, maar dan zijn de mensen tenminste gegaan.”
Voor Bihari vraagt mentale gezondheid een structurele aanpak, waarbij individuele initiatieven zoals die van haar niet genoeg zijn. De verantwoordelijkheid ligt volgens haar vooral bij de overheid en verzekeraars, die vergoeding en ondersteuning moeten bieden aan wie het nodig heeft. Zolang mentale zorg niet op gelijke voet staat met medische zorg, blijft de drempel voor de meest kwetsbare groepen te hoog.
Nu populair
